NovaTouch contactscherm

Novatouch contactscherm is een handig middel  voor ouderen en mensen met een beperking, om mee te gaan in het moderne computertijdperk.  Het is een soort digitaal dienstencentrum. Je hebt een scherm, vergelijkbaar met een modern televisiescherm, waarop naast een grote beeld,  knoppen zichtbaar zijn.  Op deze knoppen staat waarvoor ze dienen. Als je zo’n knop aanraakt,  activeer je hem. Op deze manier kun je een agenda bijhouden,  bellen, foto’s bekijken, muziek luisteren spelletjes doen en post ontvangen (E-mailen). De agenda kan ook ingesteld worden met een waarschuwing. Er gaat dan een belletje, zodat de gebruiker weet dat er iets staat te gebeuren. Er kan ook een zorgalarm op geactiveerd worden. Zeer gebruiksvriendelijk en dat is ook de bedoeling. Om het laagdrempelig te houden.  Dit met oog op het zolang mogelijk zelfstandig te kunnen blijven functioneren.   Je hoeft op zich niets van computers te weten, ook zijn de letters vrij groot, dus goed leesbaar.  De aansluiting gaat zoals elk internet gebeuren, maar daarvoor is het natuurlijk handig om de makers zelf uitleg hierover te vragen. Je kunt ook een proefpakket aanvragen en op je computer installeren. Handig als je het je ouders wil aanbieden, om zo beter in contact met ze te blijven. Er kan namelijk ook met een webcam gewerkt worden. Al met al zeker de moeite waard om nader te bekijken. Dus kijk op Novatouch.nl en snuffel wat op de site rond.

Ik zou willen dat…

Vandaag een leuk gesprek gehad met Saskia.  Saskia zoekt naar problemen, knelpunten.  Problemen en of  knelpunten waar je als zorgverlener of zorgvrager tegenaan loopt en waar je een oplossing voor zou willen hebben.     Ze heeft hiervoor een website gemaakt, en daar kun je, je wens op kenbaar maken.  Anderen kunnen hierop reageren, en mogelijk is er al een oplossing voor jou probleem, maar het kan ook zijn dat jou probleem een idee kan zijn voor anderen om er een oplossing bij te zoeken. En daar zijn dan weer creatieve mensen voor. Vaak lopen mensen met een beperking tegen dingen aan die voor voor degene die deze beperking niet hebben, heel gewoon zijn. Het is dan fijn om te weten wat de knelpunten zijn zodat er mogelijk toch iets voor gevonden kan worden. Dus heb je een probleem en zoek je een oplossing  of al zelf iets bedacht zet het op ; www.iwishtherewas.com

Draaiende autostoel

Pas wees  mijn man mij op een artikel over een draaiende autostoel in de Ingenieur van 7 mei 2010 (vakblad voor ingenieurs dus). Het betreft de passagiersstoel die gemonteerd is op een platform dat over 75 graden zijwaarts  kan draaien met behulp van een hendel. Je kon de draaiende stoel al wel laten installeren met bijbetaling, maar Renault introduceert deze dit jaar als standaard uitvoering. Dit onder het motto Mobility for All. Handig voor ouderen en mensen met een lichamelijke handicap. Misschien zijn er ook andere leveranciers van autostoelen met deze handige eigenschap?

Draaibare autostoel

Vakcollege Zorg

Op de NOS site van 26 mei 2010 staat een artikel over een nieuwe manier van opleiden van verzorgenden en verpleegkundigen. Naast het vakcollege techniek start er nu ook een gerichte opleiding voor jongeren die op vroege leeftijd alweten dat ze in de zorg willen gaan werken. Het Vakcollege Zorg.  Ik heb een beetje gemengde gevoelens bij deze nieuwe manier van opleiden. Als het gericht is op de leerlingen, en op de zorgvrager, lijkt het mij interessant. Maar als gat in de markt om het personeelsprobleem op te lossen, vind ik het een heel slecht idee. Naast een heleboel technische en praktische  handelingen, omvat de zorg zoveel meer. Je moet zo stevig in je schoenen staan, maar daarbij nog wel die warmte kunnen geven die mensen verdienen, het vergt gewoon ontzettend veel van je. Ik denk dat jonge mensen eerst moeten kunnen leren wie ze zijn, wat ze willen, deze  ruimte moeten ze krijgen. Je moet weten wat je sterke kanten zijn en vooral wat je zwakken kanten zijn.  Pas met een gezonde dosis zelfkennis en zelfvertrouwen blijft werken in de zorg een van de mooiste beroepen

Particuliere zorg / PGB

Naast mijn werk in het ziekenhuis en de thuiszorg, verleen ik ook particuliere zorg aan mensen die graag voor langere tijd of zelfs continu een zorgverlener in de nabijheid hebben.  Het verlenen van zorg bij iemand thuis is heel anders dan werkzaam zijn in het ziekenhuis. Ben je in een ziekenhuis degene die bepaalt wat en hoe er iets gaat gebeuren, thuis ben je altijd min of meer te gast. Je neemt je ervaring en deskundigheid mee, maar het blijft het huis van de cliënt, die bepaalde dingen doet op de manier waarop hij dit altijd zo gedaan heeft.

Als iemand door omstandigheden zodanig hulpbehoevend wordt dat een opname noodzakelijk is, maar dit, met een PGB en aanvullend een eigen bijdrage, kan voorkomen door de hulp in huis te nemen, vergt dit een heel andere manier van zorg verlenen dan waarvoor de meeste van ons zijn opgeleid. Van haasten rennen en letten op de tijd, stap je over naar zorg op maat, vraag en tijd nemen voor die ene cliënt.  Je zult je moeten aanpassen naar zijn wensen en zijn ritme. Je moeten realiseren dat dit ook voor deze persoon of echtpaar een heel nieuw situatie is. Altijd iemand in huis te hebben. Ga maar eens bij jezelf na, hoe zou jij het vinden thuis te komen en er is bezoek waar je eigenlijk helemaal niet op zit te wachten. Natuurlijk wordt hiervoor gekozen, maar als je dit nog niet eerder hebt meegemaakt, dan is het moeilijk om in te schatten wat dit in werkelijkheid betekent.  Zoiets moet groeien en dat heeft tijd nodig. Maar het is zeker een manier van zorg die zeer de moeite waard is en waarvan je heel veel kunt leren. Eigenlijk zou ieder zorgverlener de gelegenheid moeten krijgen om wat meer te kunnen rouleren in de diverse takken van de zorg.

Zorg voor betere zorg.

Mijn slagzin lees ik op meerdere manieren, namelijk dat ik me zorgen maak over de manier waarop in onze huidige samenleving zorg verleend wordt én dat ik wel de zorg wil verlenen, die onder goede zorg wordt verstaan.

Maar wat is goede zorg? Dat zal voor iedereen verschillend zijn.

Technisch gezien is goede zorg naar mijn idee, verantwoorde zorg. En onder verantwoorde zorg, versta ik het uitgangspunt dat je weet waar je mee bezig ben, kan benoemen waarom je een handeling doet zoals je die doet. Weet wat de gevolgen zijn en dus weet wat je moet doen als er iets verkeerd is gegaan. Maar echter ook weet waar je vaardigheden ophouden, en het beter is om iemand in te schakelen die er wel bekwaam voor is De beroepsgroep kent de Nationale Beroepscode van Verpleegkundigen en Verzorgenden. Hierin staat hoe te handelen naar hulpvragers, naar andere zorgverleners, naar de samenleving en met betrekking tot de beroepsuitoefening. Voor verpleegkundigen is er de BIG-registratie.  Het BIG-register (Beroepen in de Individuele Gezondheidszorg) is een Nederlandse databank, waarin een aantal officieel erkende gezondheidswerkers is geregistreerd. De deskundigheid van de geregistreerde beroepsbeoefenaren is hiermee voor iedereen herkenbaar.

 Mij is altijd bij gebleven wat mijn moeder vroeger zei als we weer eens elkaar het leven zuur maakten: “ Wat gij niet wilt dat U geschiedt, doe dat ook een ander niet". Daar schuilt natuurlijk wel wat gevaar in. Maar in grote lijnen kan ik er toch wel mee aan de slag. Ik probeer in ieder geval altijd uit te gaan van de zorgvraag van de cliënt en deze te respecteren. Dat vergt wel wat inlevingsvermogen. Maar vaak gaat het er om wat het uiteindelijke doel is. En dat kan op veel verschillende manieren bereikt worden. Bijvoorbeeld, wassen aan de wastafel of het douchen. Veel ouderen hebben geen behoefte aan een douche, iets wat voor ons bijna ondenkbaar is. Maar met een washand gaat het ook prima. Hetzelfde geldt voor schone kleding. Elke dag iets schoons aan, óf uithangen en de volgende dag weer aantrekken. En zo zijn er vele verschillen. Weten waarom en met welk doel, dan is er wel uit te komen.

Ook wanneer een cliënt, door een bepaald ziektebeeld niet meer de juiste beslissing zou kunnen nemen en in een gevaarlijke situatie voor zichzelf zou komen, geldt voor mij nog altijd bovenstaand gezegde. Om dan de juiste zorg te kunnen leven is het belangrijk om te weten welke zorg er mogelijk is. De keuze om een bepaalde manier van zorg te aanvaarden, ligt voor mij altijd bij de persoon zelf. Ingrijpen in iemands persoonlijke leven en keuzes, kan naar mijn idee pas in het uiterste geval. Voor mij is het niet mogelijk om zo’n beslissing te nemen, omdat ik daartoe niet ben opgeleid. Goede zorg is dus in dit geval, dit stuk uit handen geven.

Op een gegeven moment komt er een einde aan de mogelijkheden om beter te worden. In zo'n geval is het van belang om dit laatste stuk van de rit zo aangenaam mogelijk te maken. Juist dan is het heel dankbaar om nog even mee te gaan in de laatste wensen.

Maar juist omdat goede zorg zo persoonlijk is, is elke dag anders en een uitdaging. Het verveelt in ieder geval nooit. 

Hallo, ik ben Liesbet.

Als klein meisje van bijna acht jaar heb ik door een val van een pony mijn arm gebroken. Op vakantie in Oostenrijk. Omdat de breuk op een vervelende plaats zat en de arm te dik geworden om goed te kunnen behandelen, moest ik een week in het ziekenhuis in Oostenrijk blijven. Geen kinderafdeling en geen zuster die ik verstond. Gelukkig mochten mijn vader en broers zowat de hele dag bij mij blijven. Mijn moeder moest met mijn zusjes terug naar huis omdat de school weer zou beginnen. Ondanks dat het er absoluut niet leuk was, wist ik dat ik vanaf dat moment ook "zuster" wilde worden. Zo'n 10 jaar later startte ik mijn opleiding verpleegkunde, welke ik in maart 1982 heb afgerond.

Nog steeds doe ik mijn werk met veel plezier. Zeker sinds ik ervoor gekozen heb om als zelfstandige aan de slag te gaan. Ik kan me nu meer richten op mijn cliënten, en door de verschillende werkvelden, weet ik beter wat er zoal speelt op het gebied van de zorg. Het prikkelt me om up-to-date te blijven, mede doordat ik hier nu ook inderdaad zelf verantwoordelijk voor ben.

Sinds en aantal jaar werk ik nu ook in de thuiszorg. Gewend om in het ziekenhuis de regels van de dag te bepalen, is het hier juist omgedraaid. In feite ben je toch te gast in iemand zijn of haar huis. Heerlijk om een oude boerderij binnen te komen, of een leuk ingerichtte aanleunwoning. Alles met een eigen verleden, een verhaal. Trots op de vele kleinkinderen, verdrietig om een overleden echtgenoot of kind. Altijd wel een aanknopingspunt voor een persoonlijke noot. Mensen zijn nog zichzelf, geen product van de klok van een instelling. Maar daardoor ben je juist wel alerter, als je weer eens in een instelling werkt. Ook dan vragen hoe iemand het graag hebben wil. Ook dan wel die deodorant en dagcrème.

Er is heel veel mis met de manier waarop wij werken binnen de zorg, maar door bij mezelf te blijven probeer ik -die tijd die ik met de mensen heb- er voor ze te zijn. Even naar ze te luisteren en ze te horen en te genieten van alle mooie dingen die je terugkrijgt. Ik probeer in mijn werk altijd uit te gaan van het individu. Hem of haar zo goed mogelijk te informeren en zo samen de juiste zorg te kiezen.

Met deze website hoop ik hulpvragers een beeld van mijzelf te kunnen geven, zodat u weet wie ik ben. En door interactie met collega's tot een betere zorg te komen.